Mijn leven vandaag en gister en morgen en die dagen die daar aan voorafgaan of nog moeten komen zijn twijfel.
Doe ik het goede?
Laat ik andere mensen niet twijfelen?
Maak ik mezelf niet zenuwachtig?
Maak ik andere niet zenuwachtig?
Maken andere mij niet zenuwachtig?
zenuwachtig?
ja
nee
misschien
ik weet het niet.
Ik heb er wel over nagedacht.
Of ik misschien meer moet durven.
En dat heb ik ook geprobeerd. Ik heb nu een goed gevoel, ik heb gedaan wat ik kon. Toch?
Wat zou ik anders kunnen doen?
Welke fouten heb ik gemaakt?
wat heb ik verkeerd geïntepreteerd?
Wat heeft de ander verkeerd geïntepreteerd? (stom woord ''ander'', klinkt zo negatie)
Ben ik eng?
Nee toch?
Lijk ik boos?
Dat kan niet. Ik ben nooit boos. Echt nooit....
Dit soort vragen spoken al dagen door mijn hoofd. En nog veel meer vragen
Dan denk ik. Kom gewoon naar me toe. Maar ik weet dat de ander het ook denkt. tja. dat is het leven, nooit makkelijk.
maarja het moet maar.
Ik kan leven met het leven.
Maar toch heb ik een goed gevoel. Stuk beter dan gister middag (zaterdag).
Misschien voel ik morgen weer minder het zou me niet verbazen.
Conclusie:
Viva la vie.
Carpe diem.
En dat vergeten mensen te veel, ook ik.
Uw huisfilosoof.
Wanneer breekt de zon door het wolkendek?
Ik hoop snel
Maarja wat is hopen....:P
1 opmerking:
Twijfel is verrot. Ik snap wat je probeert te zeggen, misschien wel als één van de weinige. Ik spreek je d'r nog wel even over
(alleen is m'n lieve computer nu kaduuk, dus dat gaat nog wel even duren ben ik bang)
Respect voor je blog!
Liefs X
Een reactie posten