Hoe donker de dagen ook zijn zoek altijd een lichtpunt

Herkennend….was het. Waarom weet ik niet.
De regen viel op zijn donkerzwarte haar en zijn grauwe gezicht werd hierdoor nog grauwer. Zijn handen zaten in de zakken van zijn jas. En zijn schoenen, ja zijn schoenen, waren rood.
Nee niet natuurlijk rood, het rood zat er nog niet zo lang.

De hemel stond ik vuur en vlam, overal schoten, lichtflitsen en ik werd bang. Steeds banger. Bang, dat de man mij zou zien.

Ik hield het niet meer! De spanning werd me te veel! Ik sprong op, liep richting de man….
en toen….
werd ik wakker. Het was maar een droom.

Maar toch.

De Schrijver

Hoe donker de dagen ook zijn. Zoek altijd een lichtpunt.