Hij viel, stond op, viel weer, maar gaf niet op.
De regen die hem overviel vergat de genadeklap uit te delen. Of hij ooit zijn weg zal vinden, de weg die de regen overslaat, dat weten we niet.
Wat we wel weten is: dat de nacht die ene avond niet zou vallen. Dat het daglicht voor één keer de nacht zou overwinnen.
De eenzaamheid zou voorgoed verslagen zijn, op het moment dat het licht je ogen raakt.
De lucht breekt open.
Vogels vliegen de wolken weg.
De tijd loopt, maar staat stil.
Voor even is regen nergens te vinden
Dit alles op het moment dat het licht jou vindt en jij het licht ziet.
Maar tot dat moment volstaat dromen ook
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten